استماع حديث كرد واجازه گرفت.

آنگاه دوباره به كاشان بازگشت وبه تدريس وتأليف پرداخت وبتدريج زادگاه خويش را به شهر علم مبدّل ساخت.

پس از آن چند بار ديگر به مكّه معظّمه وزيارت عتبات عاليات ومشهد رضوى مشرّف شد.

در كاشان ازدواج كرد وپنج فرزند پسر از خود به يادگار گذاشت كه همگى اهل فضل ودانش وتقوا بودند. شاخص ترين آنها فرزند بزرگش ملّا احمد نراقى است كه در سال ١١٨٥ ه‍. ق به دنيا آمد وهمچون پدر به عنوان فاضل نراقى مشهور شد.

ديگرى (سومين فرزند پسر) ملّا مهدى نراقى ثانى است كه چون در سال وفات پدر به دنيا آمد ، همنام وى شد.

آثار ونوشته ها

نوشته هاى به يادگار مانده از نراقى داراى ويژگيهايى است كه آن را از آثار ديگران متمايز مى سازد :

١. شيوايى وروانى نثر ، واستحكام وقوّت در تقرير وتبيين مباحث

٢. تسلّط واحاطه بر آرا وانديشه هاى پيشينيان واستقلال در رأى

٣. تنوّع : همان گونه كه گذشت او جامع معقول ومنقول بود ؛ از اين رو ، آثارش شامل حوزه هاى بسيارى همچون : فلسفه ، كلام ، فقه ، اصول ، رياضيات ، نجوم ، ادبيات واخلاق مى باشد.

٤. او سعى داشت تا در هر حوزه اى براى گروه هاى متفاوت مخاطبان خود در سه سطح بنويسد : ١. مفصّل ٢. ميانى ٣. موجز. عمده آثار دسته دوّم وسوّم به صورت كتابهاى درسى مورد استفاده قرار مى گرفت.

در اينجا خالى از فايده نخواهد بود كه به فهرست موضوعى مهمترين آثار وى اشاره اى داشته باشيم :