|
تا چند باشم چون جرس بى او خروشان از هوس |
|
هرگز مبادا حال كس در عشق چون احوال من |
|
تا من برين مفتون شدم آگه نه تا چون شدم |
|
با ديده پرخون شدم با قامت چون نون شدم |
|
با محنت ذو النون شدم وز دست خود بيرون شدم |
|
سر گشته چون مجنون شدم گرد جهان بى خويشتن |
|
دارم ز بس نيرنگ او دل چون دهان تنگ او |
|
آواز دل چون سنگ او وز ناز وخشم وجنگ او |
|
تا كي چو زير چنگ او زارى كنم از خنگ او |
|
وز عارض گلرنگ او چون گل دريده پيرهن |
|
در وصل وهجر وعيش وغم در جان وچشمم تف ونم |
|
در لعل وجزعش نوش وسم در روي وپشتم چين وخم |
|
هرگز نديدى در عجم نى نيز خواهي ديد هم |
|
چون او به چالاكى صنم چون من به غمناكي شمن |
|
بي ياد او دم نشمرم جز راه مهرش نسپرم |
|
بي او همه در ننگرم با عاشقى آن دلبرم |
|
از بس كه رنج وغم خوردم چاك است جامه در برم |
|
خاك است دائم بر سرم پيش صفي الدين حسن |
إلى آخر القصيدة انتهى من مجمع الصنائع.
(١) تنبت (م)
(٢) المقصود (م ، ع)
![موسوعة كشّاف إصطلاحات الفنون والعلوم [ ج ٢ ] موسوعة كشّاف إصطلاحات الفنون والعلوم](/_next/image?url=https%3A%2F%2Flib.rafed.net%2FBooks%2F3030_kashaf-estelahat-02%2Fimages%2Fcover.jpg&w=640&q=75)
