مى گويم مسلمان شو ، [گفت] اين يكى قبول نمى كنم ، گفت : پس بيا تا مبارزت كنيم. گفت : من نمى خواهم كه تو را بكشم زيرا كه تو پسر ابو طالبي وابو طالب برادر من بود وتو برادرزاده منى. آن حضرت فرمود كه والله من مى خواهم كه تو را بكشم. عمرو در غضب رفت واز اسب فرود آمد وشمشير بر روى اسب خود زد ومتوجه آن حضرت شد وشمشير بر فرق مبارك آن حضرت زد ، فرق آن حضرت بشكافت وشمشير چون به عصابة رسيد كه حضرت پيغمبر بر فرق آن حضرت بسته بود از بريدن باز ايستاد وآن حضرت بعد از چنان زخم كه فرق مباركش شكافته بود ، شمشير بر فرق عمرو زد ، وجنگ ميان ايشان درازا كشيد وگردى عظيم برخواست واز طرفين مردمان همه به تفريح آمدند وايشان در ميان گرد پنهان شدند ، بعد از زماني دراز گرد ساكن شد وآن حضرت شمشير را به جامه عمرو پاك مى كرد وعمرو را به دوزخ رسانيده بود.

بعد از آن پسر عمرو كه او را حسل مى گفتند وقرينه عمرو بود در پهلوانى ، به مبارزت آن حضرت بيرون آمد واو نيز كشته شد وديگران بگريختند وخود را در خندق انداختند ومسلمانان ايشان را سنگ باران كردند وفتح آن هم به شمشير آن حضرت بود. چنانچه در سوره احزاب در بعضى قرائتهاى شاذة خوانده اند (وَكَفَى اللهُ الْمُؤْمِنِينَ الْقِتالَ) [بعلى](وَكانَ اللهُ قَوِيًّا عَزِيزاً).

گويند كه : آن زخم كه عمرو بر فرق مبارك آن حضرت زده بود ، هر سال تابستان تازه مى شد والم مى رسانيد وزخمى كه ابن ملجم عليه اللعنة والعذاب بر فرق مبارك آن حضرت زد بر بالاى آن زخم آمد ، وآن ضربه زخم كه آن حضرت بر فرق عمرو زد آن ضربه اى است كه حضرت پيغمبر صلى‌الله‌عليه‌وآله‌وسلم فرمود كه : ضربه على در روز خندق برابرى مى كند با تمامى عملهاى جن وانس. ودر اين فقره بيان نموده شده بود.