قصيده در منقبت امام ثامن ولى ضامن امام ابو الحسن
على بن موسى الرضا صلوات الله عليه وسلامه
ز گل نسيم تو جويد دل چو غنچه من |
|
كه يوسف است مرادم ز بوى پيراهن |
تو نو گلى ومنم جانگداز كوره غم |
|
تو يوسفى ومنم مبتلاى چاه حزن |
رواست با رخ تو ترك ديدن خورشيد |
|
خطاست بى خط تو ياد آهويان ختن |
به قصد كشتن احباب زلف را مگشا |
|
پى شكست دل خسته طره را مشكن |
سرم چو حق تو شد در ره وفادارى |
|
بيا وحق خود آخر ز گردنم بفكن |
ز زلف كج كه رخت راست مى كند چوگان |
|
دلم فتاده چو گويى درون چاه ذقن |
ز جور چين سر زلف كافرت شايد |
|
كه من بدرگه سلطان دين كنم مأمن |
امام روضه رضوان على بن موسى |
|
رضا وراضى ومرضى ومرتضاى زمن |
همام وهادى ومهدى وهاشمى هيئت |
|
امام وآمر ومشكور ومكه مسكن |
بزرگ اهل هدايت بعلم وحلم وكرم |
|
حبيب اهل روايت به اتفاق حسن |